جرم دندانی همان پلاک میکروبی است که به مرور زمان سخت و معدنی شده است. بطور کلی دو نوع جرم وجود دارد، جرم بالای لثه و جرم زیر لثه. پس از جرمگیری اگر جرمهای زیر لثه بطور کامل برداشته نشده باشند علی رغم تمیز دیده شدن دندانها و کاهش خونریزی لثه اما بیماری لثه ادامه پیدا می کند و پس از مدتی دوباره علائم بیماری ظاهر می شود.
متاسفانه تصوری غلط از جرم گیری در بین مردم رایج است و عده ای تصور می کنند که جرم گیری تنها برای زیبایی و سفید شدن دندانهاست و یا تصور میکنند باعث خراب شدن لثه و یا صدمه دیدن مینای دندانها می شود در حالی که خارج کردن جرم و پلاک از دهان هر 4 تا 6 ماه یکبار به منظور کسب سلامتی بوده و سبب کاهش باکتریهای دهان شده و تنها راه کاهش میزان پوسیدگی وجلوگیری از بیماری لثه می باشد.
در صورت وجود بیماری لثه پس از جرم گیری و برداشتن جرمهای روی دندانها این امکان بوجود می آید که تحریکات سرمایی و گرمایی وارد شده به محیط دهان در تماس مستقیم با سطح دندانها قرار گیرند و باعث ناراحتی موقتی بیمار می شوند که برای رفع حساسیت، مسواک زدن مرتب و صحیح و استفاده از خمیر دندانهای ضد حساسیت بسیار با اهمیت است.
با برداشته شدن جرمها، بیمار لقی دندانهایش را که توسط بیماری لثه ایجاد شده احساس کرده و پوسیدگیهای سطح ریشه ها را مشاهده می کند لذا تمام این مشکلات جدید را به جرم گیری نسبت می دهد، درصورتی که عامل ایجاد تمام این مشکلات جرم ها هستند نه جرم گیری و جرمگیری تنها باعث نمایان شدن این مشکلات می شود و در واقع زنگ خطری است که ما را آگاه می کند که زمان مناسب انجام درمان در حال سپری شدن است.